Jadwiga Gajda-Lusina – wernisaż i wystawa ceramiki i fotografii

Zapraszamy na „Dwie pasje w drugim wymiarze” – wernisaż i wystawę ceramiki i fotografii Jadwigi Gajdy-Lusiny.
Wernisaż będzie miał miejsce 7 marca 2025 roku (piątek), o godzinie 18:00, na drugim piętrze biblioteki, ul. Szkolna 6, Krzeszowice.
Wystawa oglądać można od 22 lutego do 29 marca – nie przegapcie okazji, by zobaczyć wyjątkowe prace artystki. Serdecznie zapraszamy.

Jadwiga Gajda-Lusina o sobie:
„Życiobajka”
Mama mówi, że urodziła mnie do gliny. Coś w tym musi być skoro, prawie równocześnie z moim przyjściem na świat, zamieniła cieplutki pokoik z deską kreślarską, przy której projektowała wnętrza, na zimną piwnicę naszego rodzinnego domu, gdzie do dziś funkcjonuje jej magiczne ceramiczne królestwo. Tak, magiczne. Bo tak od samego początku postrzegałam ceramikę. Moja dziecięca fantazja kipiała bezgranicznym szczęściem, kiedy zamiast zwykłych przedmiotów ulepionych z brązowego błota z pieca wychodziły kolorowe i błyszczące cudeńka. Najpierw całkiem koślawe, z czasem coraz bardziej kształtne. Przez cały okres szkoły podstawowej, razem z grupą innych dzieciaków, każdą sobotę spędzałam na zajęciach w pracowni. W Mamie, oprócz miłości do ceramiki, na dobre rozbudziła się pasja pedagogiczna. Otworzyła więc szeroko drzwi do swojego magicznego królestwa i czarowała. Nie policzę już, ilu z nas było tak podatnych na te czary, że związało swoją drogę życiową z uprawianiem różnych dziedzin sztuki. Jedno wiem na pewno – każde z nas zaczynało od tej właśnie, istnie alchemicznej, przemiany błota w małe dzieło sztuki.
Kiedy w moim życiu zbliżał się moment wyboru szkoły średniej Mama znowu zaczęła czarować i zabrała mnie na wycieczkę do Nowego Wiśnicza. I tak trafiłam do ceramicznego Hogwartu. Najlepszej i najcudowniejszej szkoły ceramicznej czyli Państwowego Liceum Sztuk Plastycznych im. Jana Matejki. Spędziłam tam pięć lat, kończąc tę fantastyczną przygodę dyplomem pod kierunkiem wspaniałego artysty i pedagoga Eugeniusza Molskiego. Oprócz obronionego dyplomu (z którym wiąże się tytuł technik ceramik, którym szczycę się po dziś dzień) i zdanej matury, ten rok przyniósł jeszcze jedno ważne wydarzenie – otrzymałam stypendium Ministra Kultury i Sztuki. Zbudowana tym sukcesem, postanowiłam dalej podążać swoją ceramiczną ścieżką i złożyłam papiery na Wydział Szkła i Ceramiki wrocławskiej ASP. Egzamin poszedł dobrze, ale widać los chciał inaczej. A może to duch Jana Matejki znowu rzucił mnie do szkoły, której patronuje? Tak czy inaczej, zaczęłam studia w najstarszej polskiej uczelni artystycznej czyli Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie.
Zawsze powtarzam, że miałam ogromne szczęście spotykać na drodze swojej edukacji prawdziwych Mistrzów. W krakowskiej akademii trafiłam do pracowni fotografii, gdzie wykładał profesor Zbigniew Łagocki. I choć początkowo myślałam, że ten Kraków to tylko przystanek przed kolejną próbą pokonania drogi do Wrocławia, to właśnie magnetyzm Profesora i magia ciemni fotograficznej sprawiły, ze zostałam na całe pięć lat, realizując po trzech latach dyplom licencjacki, a po kolejnych dwóch magisterski. W międzyczasie spędziłam sześć miesięcy na stypendium w Walencji w ramach programu Socrates-Erasmus. W tym czasie fotografia zeszła nieco na drugi plan, bo Walencja z ceramiki słynie, więc siłą rzeczy wpadłam tam w glinę po same uszy. Uczestniczyłam nie tylko w zajęciach rzeźby w ceramice, ale uczyłam się też konserwacji ceramiki. To był naprawdę wspaniały i twórczy czas, z którego ciągle jeszcze czerpię nowe inspiracje.
Ostatni etap mojej edukacji stanowiły dwuletnie studia podyplomowe w macierzystej uczelni. I znowu pod opieką Mistrza, profesora Adama Brinckena, wspaniałego artysty i mentora.
Pod koniec szkoły średniej i przez cały okres studiów pracowałam jako asystentka Mamy-Czarodziejki prowadząc zajęcia z dziećmi, a potem także z dorosłymi.
Równocześnie z rozpoczęciem studiów podyplomowych podjęłam także pracę jako projektantka w krakowskiej pracowni Kafel-Art wytwarzającej artystyczne kafle ścienne, piecowe i kominkowe.
Obecnie pracuję jako instruktorka w pracowni ceramicznej działającej przy Centrum Kultury w Zabierzowie, a także prowadzę „Pracownię pod balkonem” czyli galerię stowarzyszenia „Ceramika bez granic”, którego jestem współzałożycielką.
Ale przede wszystkim… wciąż czaruję z Mamą.